تبلیغات
سرعین بهشت نزدیک - وجه تسمیه سرعین
تاریخ : یکشنبه 25 دی 1390 | 12:37 ق.ظ | نویسنده : میثم بهراد

سرعین در فرهنگ لغت به معنی سر چشمه می باشد.در ادوار گذشته از این منطقه

 به نام های ساری قیه ،سارقین،سرائین،سرقین یاد شده است.

سرعین و مناطق حوالی آن به سبب موقعیت جغرافیایی و ویژگی های طبیعی و

اقلیمی آن همواره مورد توجه انسانها و حکام  ادوار گذشته بوده است.

در دوره ساسانیان نیز آذربایجان دو کرسی بنام اردبیل و گنزق داشته است

معابد و آتشکده های آنا هیتا و آذرفریق نشانگر اهمیت این منطقه بوده،به طوری که

 معبد آناهیتا سالها محل عبادت و ریاضت مغ ها  و موبدان زرتشتی  بوده است این 

معبدو حوالی آن به نام ساری قیه، ییلاق و آسایشگاه تابستانی حکام ساسانی

بوده است.

احداث بناها و آرامگاههائی بر روی قبور امازاده ها و چله خانه گنزق ،اراضی وقفی

روستاهای گنزق و ویند کلخوران نشان از اهمیت این منطقه در نزد خاندان صفوی

بوده است.

در تاریخ معجم البلدان از آبگرمهای اطراف سبلان و دره ساری دره نیز یاد شده است.

ساری قیه و معبد آن به دلیل قرار گرفتن در مسیر جاده ابریشم(تبریز یولی)مورد

استفاده سارقین جهت اختفاء و انبار غذایی و غنایم مورد استفاده قرار می گرفته است

تا اینکه به دست افراد نادر شاه گرفتار می آیند و از بین می روند.

4طایفه اصلی سرعین با اسامی:

جعفر لو

اسد لو

حاج بابالو

و نصیر لو می باشد که در سرعین سکونت گزیده و به کشاوزی مشغول شدند.

بعد از دهه دوم تاریخ معاصر به دلیل وجود آبگرم های معدنی موجود مورد توجه قرار

گرفته و نام سرقین به سرعین تبدیل گشت

در این دوره سرعین بصورت دهی توسط کدخدا که طبق استشهاد محلی و با نظارت 

ژاندارمری انتخاب شده و به تایید فرمانداری اردبیل می رسید.اداره می شده است.

شروع حیات شهری سرعین از اواخر دهه چهل با انتخاب شهردار و احداث خیابانها و 

مسافر خانه ها آغاز شده و امروزه شهری سیاحتی کانون توجه جهانگردان و

ایرانگردان بی شمار می باشد...