تبلیغات
سرعین بهشت نزدیک - مطالب هفته دوم خرداد 1391
تاریخ : یکشنبه 14 خرداد 1391 | 04:52 ق.ظ | نویسنده : میثم بهراد

پدر!

گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‏ترین مهربانی عالم، در آینه چشمان مردانه‏ات، کودکی‏هایم را بدرقه کرد، تا امروز به معنای تو برسم.
می‏خواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان، پنهانی، غصه‏هایی را خوردی که مال تو نبودند!
ببخش اگر ناخن‏های ضرب‏دیده‏ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛

اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمده‏ام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای پیشانی‏ات بزنم.

                                         سایه‏ات کم مباد ای پدرم!


آن روزها، سایه‏ات آن‏قدر بزرگ بود که وقتی می‏ایستادی، همه چیز را فرا می‏گرفت؛ اما امروز، ضلع شرقی نیمکت‏های غروب، لرزش دستانت را در امتداد عصایی چوبی می‏ریزد.
دلم می‏خواهد به یک‏باره، تمام بغض تو را فریاد کنم. ساعت جیبی‏ات را که نگاه می‏کنی، یادم می‏آید که وقت غنچه‏ها تنگ شده؛ درست مثل دل من برای تو.
این، تصادف قشنگی است که امروز در تقویم، کلمات هم‏معنی، کنار هم چیده شده‏اند. یعنی در دائرة المعارف عشق، پدر، ترجمه علی علیه‏السلام است.



تاریخ : شنبه 13 خرداد 1391 | 09:01 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد

  ایللر قده ر اوزون چکدی

  بئ اینتظار گئجه م منیم

      اومیدمین گوزلرینی

         شوبهه لرله سورمه له دی بو غم منیم

               بو گئجه نین بیر عومرونه

                    حسرتیمدن ،نئچه نئچه عومور قاتدیم

                        بیر دیلکدن مین دیلگه کؤرپو اتدیم

                             آخ بو گئجه صبح قده ر نه لر نه لر اولا بیلر

                                یئر کوره سی باشدان باشا اؤله بیلر

     میخی میسمار ائلییه ن وار

          گئییمیشم من گئجه نی

             یامان سیخسر گئجه منی

                داریخیرام هارا قووم ،بو حسرتی ،کدری من ؟

                   اینتیظارین بیر گونونده قوجالمیشام

                      ایکی گوزده بورج آلمیشام ،گوزله ییرم سحری من 



تاریخ : جمعه 12 خرداد 1391 | 06:39 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد
  دیروز...
            باز باران با ترانه با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه
  و اما امروز...

              باز باران بی ترانه ...باز باران با تمام بی کسی های شبانه 
                                           می خورد بر بی نشانه ...می زند آن با نشانه
                        باز می آید صدای چک چک غم...
                                                             باز ماتم باز هم من
یادم آرد روزهائی محنت و غم ...باز می گویم چرا کم 
                                                                 پشت آن سیمای زیبا
                                                                                                        در پس گفتار بی ما
                            مهر مطلق من انا الحق
                                                  باز می گوید صبوری کن  به نا حق
 التهاب بی تو بودن روز های بیتو
                                             در پس شبهای بی من
                                                                             باز نفرین...
  باز اصرار...
                باز انکار...
                                نمی دانم...
                                     نمی فهمم...
  کجای قطره های بی کسی زیباست...
                                                    نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند چرا...             








تاریخ : پنجشنبه 11 خرداد 1391 | 11:56 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد

کاش آسمان میدانست درد من چیست

کاش میدانست نیاز من چیست

                                   کاش می دانست به یک قطره باران هم قانعم

کاش آسمان می دانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست

دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است

عاشقم ولی یک عاشق تنها

                               یک عاشق بی...

                                           عاشقی که معشوقش در کنارش نیست

کاش دریا می دانست کویر چیست

                            راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها 

دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد

                              اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس...

کاش باران میدانست معنی انتظار چیست

                                                 منی که همان کویر تشنه و بی جانم

                                 سالهاست که انتظار یک قطره باران را می کشم 

اما افسوس که این انتظار بیهوده است

        و ای کاش...

   آسمان می دانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست



تاریخ : چهارشنبه 10 خرداد 1391 | 10:42 ق.ظ | نویسنده : میثم بهراد
بیر نفر اهل وفا مین بی‌وفادن یاخشیدیر
بیر صداقت اهلی مین اهل ریادن یاخشیدیر

هانسی گول دیر حسنده سندن گوزه‌ل دیر، سئوگیلیم

هانسی بولبول عشقده من بینوادن یاخشیدیر

قاشلارین چرخین هلالیندن، اوزین خورشیددن

صورتین آیینه‌ی گیتی نمادن یاخشیدیر

بیر داها خالین گوزه‌ل‌لیک آرتیریر رخسارینه

بیر غلط سوزدیر دیمشلر، آغ قارادان یاخشیدیر

گوزلرین صحرای چین آهولریندن دل فریب

عنبرین گیسولرین مشک خطادن یاخشیدیر

صحتی بیمار، عشقین کعبه‌ی کوینده‌دیر

اهل درده خاک راهین توتیادن یاخشیدیر

مین بلا طوفانی، قوپسا، ذره گلمه‌ز عینیمه

رخنه گورمز هر بنا کیم ابتدادن یاخشیدیر

جاهله تبلیغ عرفان ایله‌ملک آسان ده‌گیل

دیده‌ی خفاش ایچون ظلمت ضیادن یاخشیدیر

واحد،انصافاً دیسین تبریزده دوستوم اعتماد

گنجلرده هانسی شاعر «بی‌ریادن» یاخشیدیر



تاریخ : سه شنبه 9 خرداد 1391 | 03:02 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد

ایران نمایانگر یکی از ریشه دار ترین، تنها ترین و سره  ترین شهریگری های جهان است که توانسته است به عنوان یکی از شگفت انگیزترین خواستگاه ها که در شهریگری  بشری شرکت جسته مورد توجه قرار گیرد.

بنا بر شهادت بازمانده های باستانی، مردمان از زمان های بسیار کهن در کشور ما می زیسته اند. به درستی که شمار بسیاری تپه، سنگ نبشته و نشانه های شهریگری باستانی گواهی و یادبودی از اقامتگاه نیاکان ما در سده های "پالِئو" و "نوسنگی" در خود دارند.

به هر روی، زمانی که مردمانی نام خود را بر این دیار گذاشتند به 3000 سال پیش از میلاد برمی گردد ؛ زمانی که آریایی ها، یک شاخه از مردم هند و اروپایی، در کوچ درازمدتشان از آسیای کوچک به این کشور سرسبز رسیدند و مستقر شدند.

این کوچ نشینان باستانی، در این دوره از تاریخ، تا چنان مراحل برتری رشد کردند که سایه ی خود را بر سر خاندان  های همسایه ی خود، خیلی پیشتر از یونانیان باستان، افکندند.

 در پی آمد فراز و نشیب های بسیار، کشور ما کشورگشایان و تاخت و تاز گران بسیاری را می شناسد؛ اسکندر، چنگیز خان، تیمور لنگ و بسیاری کسان دیگر، ولی او شایستگی آن را داشت که بار دیگر به پا خیزد و آن کشور گشایان را در خود غرق کند و با خود وفق دهد.

امروزه، ایران تنها در یک بخشی جزئی از مرز بسیاری بزرگی که در آغاز تاریخ نوشته شده در آن بود جای دارد. شناخته شده به عنوان ایران بزرگ از نظر جامعه ی متفق القول خاورشناسان، این کشور به فرم یک فلات بلند از رود فرات در باختر به رود سند در خاور و از جلگه های زیرین دریای مازندران در شمال تا کرانه ی خلیج همیشه پارس در جنوب گسترده شده است.

فلات ایران که آسیا را به اروپا و آفریقا پیوند می دهد نه تنها از نقطه نظر جغرافیایی که در همه ی دوره های تاریخ جهان موقعیتی مهم و ارزشمند را دارا بوده است.

ایران کمابیش از 25 درجه تا 40 درجه ی عرض جغرافیایی شمالی و 44 درجه تا 63.5 درجه ی طول جغرافیایی خاوری (شرقی) از نصف النهار گرینویچ جای گرفته است. بنابراین همه ی خاک آن در منطقه ی معتدل شمالی، جنوب غربی آسیا و در خاورمیانه جای دارد. پهنه (مساحت) ایران امروز 1.648.000 کیلومتر مربع است، در حدود دو سوم فلات ایران و یک بیست و پنجم آسیا را اشغال می کند.

بیش از نیمی از خاک ایران با کوه های بلند پوشیده شده است، که بیشتر آن ها توسط دو رشته کوه البرز و زاگرس تقسیم شده اند. برابر با یک چهارم خاک ایران بیابان است و 7.7% از زمین آن پوشیده از جنگل های سبز و خرم است. "دماوند" با بلندای 5.671 متر، بلندترین ستیغ در رشته کوه البرز و همه جای ایران است. این آتشفشان خاموش همانند فوجیاما در ژاپن به نظر می رسد و جایگاه ویژه ای در ادبیات و هنر (به ویژه کوزه گری) ایرانیان دارد.

تهران، پایتخت ایران، در سراشیبی این کوه بزرگ در رشته کوه البرز جای دارد. دریای مازندران در شمال ایران با پهنه (مساحت) 438.400 کیلومتر مربع و بزرگ ترین دریاچه ی روی زمین است، پس به حق دریا نامیده می شود. پیرامون (محیط) دریای مازندران 6.379 کیلومتر است، جنوبی ترین کرانه ی آن که تنها به پهنای 5 کیلومتر گسترده می شود، در بخش آب های ایران است.

سرانجام، خلیج همیشه پارس در جنوب ایران از راه تنگه ی هرمز به آب های آزاد وصل شده است و ارزش بسیاری از دیدگاه استراتژیکی دارد. خلیج پارس از زمان های بسیار دور یکی از کهن ترین راه های آبی است که توسط آدمیان به کار برده شده است؛ پهنه ی آن تا تنگه ی هرمز 232.850 کیلومتر مربع است. خلیج فارس از اروند رود تا دهانه ی تنگه ی هرمز با فرا گرفتن کناره ی جنوب غربی ایران امتداد می یابد.

همسایگان ایران جمهوری شوروی پیشین در شمال، افغانستان و پاکستان در خاور، ترکیه و عراق در باختر و شیخ نشینان تازی (عرب) در پایین کرانه ی خلیج همیشه پارس در جنوب. دولت ایران "جمهوری اسلامی" است و دین رسمی آن "اسلام" است؛ 98% از مردم ایران مسلمان که 91% آنان شیعه هستند. زبان گفتاری و نوشتاری رایج در ایران فارسی است.

مشهور ترین اقلیت های مذهبی زرتشتیان، مسیحیان ارمنی و یهودیان هستند.

از زمان باستان تا کنون نژاد های گوناگون مانند لر، کرد، ترک، گیلک، بلوچ و تیره های دیگر در سرزمین باستانی سوم زندگی کرده اند و نقشی ارزشمند در پایه گذاری شهریگری (تمدن) جهان نوین بازی کرده اند که شایسته ی سپاسگزاری است.

 

 

 



تاریخ : سه شنبه 9 خرداد 1391 | 12:27 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد

روستای آتشگاه



تاریخ : سه شنبه 9 خرداد 1391 | 10:57 ق.ظ | نویسنده : میثم بهراد

آبگرم موئیل سویی



تاریخ : دوشنبه 8 خرداد 1391 | 01:22 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد



تاریخ : دوشنبه 8 خرداد 1391 | 01:00 ب.ظ | نویسنده : میثم بهراد

  قبل از این که بخواهی در مورد من قضاوت کنی کفش های من را بپوش ودر راه من قدم بزن

   از خیابانها ،کوه ها ،و دشت هایی گذر کن که من کرده ام

   اشک هایی را بریز که من ریخته ام

    دردها و خوشی های من را تجربه کن

    سالهایی را بگذران که من گذرانده ام

    روی سنگ هایی بلغز که من لغزیده ام

    دوباره و دوباره بر پا خیز

    و مجددا در همان راه سخت قدم بزن

    بعد آن زمان می توانی در مورد من قضاوت کنی